Historia Kolejki

Wraz z budową linii w Majdanie wybudowano budynek stacyjny, magazyn towarowy, rampę załadunkową, parowozownią oraz budynki mieszkalne dla pracowników. Na trasie kolejki wybudowano przystanki (Balnica, Żebracze, Wola Michowa).  Ponieważ linię z Nowego Łupkowa do Majdanu udostępniono do użytku publicznego, zarząd kolejką w 1911 r. objęły c. k. austro-węgierskie Koleje Państwowe z dyrekcją lwowską i Kierownictwem Kolei w Nowym Łupkowie.  Budowa linii kolejowej oraz kolejek leśnych umożliwiła transport drewna na rynki Węgier i Austrii i innych krajów Europy. Nastąpiło ożywienie gospodarcze (liczne tartaki) na najbardziej zacofanych obszarach Austro-Węgier.  W latach 1900-1904 wybudowano linię kolejki do Kalnicy i Beskidu (u podnóża Dziurkowca 1,190 m n.p.m.) o długości 18 km. Przed I Wojną Światową kolejka dochodziła do Strzebowisk k/Wetliny z odgałęzieniami do istniejących tartaków. Inwestycję tą finansowała prywatna firma (właściciele lasów) Stemberg i Dydyński. Spółka posiadając własny tabor prowadziła wywóz drewna do Łupkowa, od stacji w Majdanie tranzytem.

Wybuch I Wojny Światowej (1914) nie ograniczył ruchu kolejki. Dopiero niepowodzenia wojsk austriackich na froncie wschodnim spowodowały ewakuację pracowników, sprzętu i urządzeń kolejki. Zniszczono większość mostów, przepustów i innych budowli. Wkraczające wojska rosyjskie uruchomiły kolejkę wiosną 1915 r. Podczas ofensywy wojsk austriackich (wiosna 1916 r.) Rosjanie wycofując się zabrali część taboru, który austriackie wojska kolejowe uzupełniły i szybko odbudowały kolejkę. Tak więc w okresie I-szej Wojny Światowej kolejka funkcjonowała jako wojskowa kolej polowa, służąc kolejno wojskom austriackim i rosyjskim. Kolejkę niszczono również w okresie licznych starć o charakterze narodowościowym na tych terenach w tym okresie.